Է՜հ երկիր, երկիր
ԵՍ ՀԱՅ ԵՄ... ԵՍ ՀԱՅ ԵՄ... ԵՍ ՀԱՅ ԵՄ... Ես էլ եմ հայ, բայց գիտակցում եմ, որ մենք մի ազգ ենք, որին վիճակված չէ խաղաղ ապրել, վայելել կյանքը: Այնպիսի տպավորություն է, որ մենք պետք է վախի մեջ ապրենք, միշտ անկայուն կյանք ունենանք, իսկ մեր սահմաններին՝ լարված իրավիճակ տիրի: Բայց ո՞վ, ինչո՞ւ կամ ե՞րբ որոշեց այս ամենը: Ինքս էլ չգիտեմ, բայց փաստը մնում է փաստ: Երբ մեզ թվում է, որ արդեն ամեն ինչ կարգին է, որ կարող ենք բռնել զարգացման ուղին կամ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կենտրոն դառնալ, անմիջապես ինչ-որ բան է պատահում կա՛մ համաշխարհային ճգնաժամ, կա՛մ սահմանին լարված իրավիճակ, կա՛մ հեղափոխություն, կա՛մ էլ ներքին խռովություններ: Չէ՛, սենց չեղավ, ժողովո՛ւրդ: Մեր ազգի միակ փրկությունը կլինի հզոր տնտեսություն ունենալը, իսկ դրա համար անհրաժեշտ է խելացի և հեռատես տնտեսագետներ, ֆինանսիստներ, իրավաբաններ, քաղաքագետներ, այլ ոչ թե պապայի գումարներով համալսարան ընդունված, կյանքում ոչ մի բանի ինքնուրույն չհասած, տրամաբանությունից զուրկ, չորս տարի համալսարանում սովորած...